Advies voor werken met pubers: gewoon lekker streng zijn!

15 februari 2015

Pubers kunnen soms flink dwarsliggen! Dat is bij volwassenen gelukkig wel anders! Wij plannen altijd goed, houden ons graag aan de regels en sluiten zeker niemand buiten! Vaak bejegenen we onze jeugd vanuit die perceptie en daarom gaat het dan nogal eens fout. Ten eerste zijn pubers lang niet altijd dwarsliggers. Het zijn eerder ‘creatievelingen met lef’ en daarnaast zijn volwassenen vaak geen haar beter, of positiever gezegd, even goed als onze pubers!

Dus? Dus krijgen wanhopige ouders, leraren en studiecoaches vaak het advies om bij hun opvoeding/coaching lekker streng te zijn. Gewoon even laten weten wie de baas is. ‘Wie niet horen wil moet voelen’.

Maar wat is ‘streng zijn’ precies? Strak aantrekken zegt het woordenboek (Lat. Stringere). Maar als je iets (heel) strak aantrekt, kan het ook snel alle kanten op springen, hoe strakker, hoe groter de kans. Een parallel naar opvoeden lijkt hier snel te trekken, want hoe strakker de opvoeding, des te meer gespannen de figuurlijke veer en des te groter vaak het ‘uit de band springen’.

Alleen streng zijn lost dus niet veel op, of liever, streng zijn levert vaak alleen maar ‘korte termijnverlichting’ op. Degene tegen wie je streng bent verandert tijdelijk zijn gedrag, succes lijkt bereikt, maar vaak keren de ongewenste patronen en gedragingen weer snel terug. Wat is dan de sleutel? Kinderen helemáál loslaten, zelf laten ontdekken wat goed en niet goed is? Absoluut niet, want te strak aantrekken levert problemen op, maar teveel vrijheid geeft vaak ook onnodig veel verwarring.

Wat mij betreft ligt de sleutel in het woord: Duidelijkheid! Vergeet het ‘streng zijn’ en stap over op ‘duidelijkheid’: geen enkele ruimte laten voor misverstanden. Eerst natuurlijk definiëren wat je precies van de puber in kwestie wilt en dit aangeven. Dus duidelijkheid over wat je wél wilt in plaats van alleen focussen op wat je níet wilt. Vervolgens niet alleen duidelijk zijn in je woorden, maar ook in je voorbeeld. Aangeven waarom je iets op een bepaalde manier wilt (of waardeert) en laten weten dat ook jij niet perfect bent. Dus bewust balanceren tussen corrigerende aanwijzingen en complimenten. Soms echt volwassen zijn door te blijven zoeken naar positieve elementen om die te kunnen benoemen, zodat de puber ook openstaat voor je aanwijzingen. En zeker geen complimenten geven als daar geen aanleiding voor is, want dat is ook onduidelijk. ‘Streng zijn’ kan dus een onderdeel van ‘duidelijkheid’ zijn, maar zonder complimenten en goede voorbeelden wordt het nooit iets.

Arnold Brouwer is docent en docentencoach op een middelbare school, eigenaar van Studiecentrum Baarn, mede-oprichter van Online Huiswerkcoach en auteur van aan onderwijs gerelateerde boeken.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


*